Marijke Oosterhout, 1944 - 2003, naamgeefster Marijke Foundation


Een onvoltooid leven........, maar niet zonder betekenis.

 


Marijke Oosterhout werd geboren op 20 oktober 1944 te Amsterdam als tweede dochter in een kruideniersgezin.
Ze ontwikkelde zich tot een vrolijke, goed opgeleide, ontwikkelde, elegante vrouw die na het doorlopen van het Lyceum en de Kweekschool een niet onbeduidende plaats verwierf in het commerciŽle bedrijfsleven.
Marijke werkte onder meer voor een bank, een drukkerij, Elsevier Science Publishers en ruim 24 jaar voor Hewlett Packard Nederland B.V. Haar inzet, motivatie, toewijding, hoog verantwoordelijkheidsgevoel en zeldzaam plichtsbesef maakten haar succesvol en dwongen veel respect af. Marijke's zorgzaamheid, bescheidenheid, vriendelijkheid en minzaamheid maakten haar onder familie, vrienden, kennissen en collega's als mens zeer gewaardeerd en geliefd.

Marijke met poes Garfield,
13 maart 2002


De gezondheid van Marijke leek weinig te wensen over te laten; ze was zelden ziek, kende nauwelijks enig ziekte verzuim, genoot tientallen jaren van de beoefening van favoriete sporten als hockey, gymnastiek, tennis en skiŽn, van grote avontuurlijke vakantiereizen, van hobby's als tuinieren, fietsen, koken, lezen en puzzelen, van de omgang met familie, vrienden en kennissen, maar ook van een rustig leven in en om het huis en in de natuur. Weinig redenen dus voor argwaan, Maar toch, regelmatig bezoek aan de huisarts - al sinds haar jeugd - voor kleinigheden die meestal werden toegeschreven aan kou, waren wellicht tekenen van een mogelijk niet altijd even stabiele gezondheid. Daarnaast leed Marijke sinds haar twee en dertigste (1976) aan constitutioneel eczeem aan handen en voeten, en bleek tevens toenemend allergisch voor metalen, wasmiddelen, andere stoffen in huis en tuin, bijwerkingen van medicijnen en huismiddeltjes, en enkele soorten voedsel.
Zonder het te beseffen moet haar lichaam Marijke niet zelden tot last zijn geweest en tevens een bepalende factor in haar leven en de wijze waarop ze leefde.

Ongemerkt speelden de overgang en de gevolgen daarvan in Marijke's leven een cruciale rol. Ze toonden de ware oorzaak aan van de lange jaren niet als ernstig beschouwde kleine gezondheidsperikelen. De allergieŽn bleven. Het eczeem leek echter na 20 jaar te zijn overwonnen - een succes, toegeschreven aan een bewuste en gezonde leefwijze, al jarenlang de keuze voor zo veel mogelijk bio/eko voedsel en voedingsmiddelen met een minimum aan E-stoffen (niet natuurlijke voedingtoevoegingen). Het was maar schijn....
Want vrij plotseling, en achteraf bezien met een vrijwel niet waar te nemen of te diagnosticeren voorspel van enige jaren, openbaarde zich in juni 2002 een ernstige auto-immuunziekte, Arteriitis Temporalis, een aan reuma verwante ontsteking aan de bloedvaten in het hoofd die in Europa circa 150.000 per jaar, in Nederland circa 2.000 tot 3.000 per jaar en vooral vrouwen na hun 55e levensjaar kan treffen onder meer als gevolg van de hormonale veranderingen tijdens de overgang. Marijke kwam bovendien te lijden aan de multiple vorm, dat wil zeggen niet alleen aan de slapen maar tevens aan de grote bloedvaten (aderen) in de hersenen, waardoor de doorbloeding naar vitale hersendelen meer en meer werd belemmerd - deze meervoudige en doorgaans fataal verlopende aandoening treft circa 1% van de eerder genoemde patiŽnten dat wil zeggen circa 150 in Europa en tussen de 20 en 30 in Nederland per jaar.
Een opstandig, zich vrijwel zeker al sinds haar jeugd tegen haar lichaam richtend afweersysteem, waaraan de regelmatige kleine gezondheidsperikelen achteraf bezien kunnen worden toegeschreven, was de boosdoener: een aangeboren imperfectie in de genen......., zo concludeerde een vooraanstaand neuroloog.

Marijke kende een grillig ziekbed van negen maanden waarvoor ze afwisselend in het ziekenhuis en een revalidatie centrum verbleef. Revalidatie was nodig omdat Marijke tijdens een onderzoek werd getroffen door een - op dat moment nog beperkt - herseninfarct, waardoor ze naast de hersenaandoening tevens lichte verlammings-verschijnselen moest overwinnen evenals afasie (woordvindingsstoornissen).
Aanvankelijk leek de behandeling succesvol en te leiden tot genezing van de aandoening; ook de revalidatie verliep in eerste instantie voorspoedig. Echter, de ontstekingen aan de bloedvaten in de hersenen keerden terug, in golfbewegingen. Bovendien veroorzaakte het afweersysteem als reactie op de medicatie gaandeweg een tweede auto-immuunziekte, diabetes mellitus II (niet insuline afhankelijke suikerziekte, ook wel ouderdoms suikerziekte genoemd), evenzeer een voor bloedvaten schadelijke aandoening. Een hypo met epileptische bijverschijnselen bracht haar opnieuw in het ziekenhuis, nu voor een langere periode.
Nadat in de behandeling een additioneel medicament was opgenomen om verdere 'vijandige' reacties van het afweersysteem te trachten te voorkomen, en de revalidatie kon worden hervat, verloor het lichaam van Marijke successievelijk haar energie, weerbaarheid en weerstand, voornamelijk door de bijwerkingen van de medicatie in combinatie met afgenomen fysieke activiteit. Daardoor kon Marijke, vrij onverwacht, worden getroffen door hersenvliesontsteking, veroorzaakt door de listeria bacterie - een zeldzaamheid, die oorzaak komt zelden voor. Kort na spoedopname in het ziekenhuis raakte Marijke in coma; ze bleek tevens te zijn getroffen door twee omvangrijke herseninfarcten. Enige dagen later kwam er een einde aan haar aardse leven.

Marijke werd ruim 58 jaar. Ze overleed op 31 maart 2003, niet aan de oorspronkelijke aandoening - Multiple Arteriitis Temporalis, ook bekend als Reuscel Arteriitis (RCA) - maar aan de risico's en bijwerkingen van de behandeling daarvan.
Een trieste gebeurtenis, eens te meer omdat Marijke tijdens de periode van ziekte, behandeling en revalidatie een ongekend toonbeeld was van wilskracht, optimisme en motivatie. Haar rotsvast geloof en vertrouwen in genezing en vrijwel volwaardige terugkeer in de samenleving, bleven ongebroken tot het fatale moment dat zij het bewustzijn voor altijd verloor.

Marijke werd op 5 april 2003 gecremeerd op Westgaarde te Amsterdam. De belangstelling voor en tijdens de uitvaartplechtigheid was overweldigend en bewees hoe geliefd ze tijdens haar leven in brede kring was. Velen zullen zich haar blijven herinneren en Marijke leeft voort, al dan niet door de Marijke Foundation / Stichting Marijke die uit respect, piŽteit en liefde haar naam draagt.

Marijke's leven was onvoltooid, maar niet zonder betekenis. De Marijke Foundation / Stichting Marijke is een initiatief in haar geest.


Naschrift
(door Han Kruyswijk)

Maandag 31 maart 2003 werd de enige dag in mijn leven die diep in mijn ziel gekerfd werd en dat zal blijven. Mijn dierbare maatje, echtgenote en beste vriendin Marijke werd teruggenomen door de natuur, na een droevig, wisselvallig en moeizaam ziekbed van ruim negen maanden dat vele ups en downs, en vooral hoop en vrees kende. We waren hand in hand toen de natuur zich over haar ontfermde.
Marijke werd niet ouder dan acht en vijftig jaar. We waren meer dan vier en dertig jaar samen, door dik en dun.

De 20e mei 2003 viel op een dinsdag, een dag waarop de natuur zich liet gelden door heftige storm en striemende regen. Gewoonlijk een dag om snel te vergeten hoe mooi zulke natuurverschijnselen op zich ook zijn. Maar deze dag zou een zeer bijzondere worden, een dag die tot keerpunt in mijn leven werd.
Nu alleen, zonder kinderen, werd het raadzaam geacht een testament te laten opmaken. In het 's ochtends bij de notaris daartoe overlegde concept, ontbrak een wettelijke erfgenaam, zo constateerde ze. Marijke en ik hadden ooit besloten dat onze nalatenschap ten goede diende te komen aan organisaties die zich bezighouden met de aandoeningen waaraan onze ouders overleden. Ze waren dus in het concept genoemd, maar volgens de notaris als legatarissen, en dat zijn geen wettelijke erfgenamen. Het moest anders.
Er gebeurde toen iets zeer wonderbaarlijks. Zonder me er ooit mee bezig te hebben gehouden, stelde ik de oprichting van een stichting voor. Want, zo rolden de woorden uit mijn mond, die kan wettelijke erfgenaam zijn en nadat ook ik het aardse voor een ander leven heb verruild er voor zorgen dat onze nalatenschap op de juiste plaatsen terecht komt.
De notaris knikte goedkeurend.
Maar, zo vervolgde ik, die stichting kan dan meteen, dus nu al, een opdracht op zich nemen die beoogt om wat Marijke overkwam voor anderen te helpen voorkomen.
Het klopte allemaal, de notaris stemde ermee in, formeel stuitte het niet op belemmeringen. De Stichting Marijke MHKO Fonds kon een feit worden.

's Middags hebben mijn gouden vriend Erik Gerritsen en ik in weer en wind langs het strand en door de duinen van IJmuiden gewandeld. We raakten niet uitgepraat over de wonderbaarlijke ingeving van die dinsdagmorgen - wie er belang in stelt te weten hoe zich dat voltrok en waar ze vandaan kwam, neme gerust contact met me op; ik doe er met goed gevoel verslag van.
De opdracht aan de Stichting Marike was een bijzondere uitdaging, een te vervullen taak, zo concludeerden we. En vanaf dat moment besefte ik dat ik een keerpunt in mijn leven had bereikt, zonder dat het het verdriet en de emotionele eenzaamheid kon en kan verzachten.
Mijn maatje Marijke had er niet voor hoeven te overlijden, maar omdat dat volgens medisch deskundigen nu eenmaal onvermijdelijk was, vertegenwoordigt dat keerpunt vooral ook het besef dat haar dood niet zonder betekenis hoefde te zijn.

Soms zegt men zijn bestemming te hebben bereikt.
Al sinds mijn vroege volwassen jaren uitte ik de wens aan het einde van mijn leven te kunnen zeggen dat ik, hoe miniem de betekenis daarvan ook zou zijn, niet voor niets op deze aardbol zou zijn geweest. Ik ben inmiddels 59 jaar, werkte in mijn leven in uiteenlopende bedrijfstakken en functies, en deed daarnaast op vele manieren veelzijdige kennis en ervaring op. Nooit zou ik hebben kunnen bedenken dat dat alles ooit bij elkaar zou komen en zou leiden tot de feitelijke overtuiging dat ik mijn bestemming had bereikt. Mijn vele jaren in en met de wetenschappelijke uitgeverij vormen in de bestemming, die ik zo nadrukkelijk voel, de kern.
Hoe zwaar me het leven nu ook valt, ik weet me toch een bevoorrecht mens met een speciale opdracht en een bijzondere taak, een mens dat al hetgeen hij is, kan en vertegenwoordigt mag inzetten ten behoeve van de missie die Marijke Foundation  / Stichting Marijke heet en de nobele doelen die de Stichting nastreeft.
Een erezaak en levensvervulling voor een idealist/zakenman, opgedragen aan mijn maatje Marijke, sinds haar verscheiden onmiskenbaar het Engeltje op mijn schouder.

Veel dank ben ik verschuldigd aan mijn vrienden Erik Gerritsen, Mignonne Smallegange - Grubben, Huub Grubben en Rob Berkhof, die mij hun vertrouwen schonken en samen met mij het eerste bestuur van de Marijke Foundation / Stichting Marijke wilden vormen.

Ik hoop tenslotte dat een ieder die dit leest de Marijke Foundation / Stichting Marijke eveneens haar/zijn vertrouwen en sympathie schenkt, en haar doelen effectief wil steunen, in natura of financieel.


Han Kruyswijk, echtgenoot van Marijke Oosterhout,
initiatiefnemer en bestuurslid
20 mei 2003 - 30 juli 2003 - 10 november 2003